Skihop

De eerste januari ligt het hele land hier plat. Plat op rug of buik op de bank voor de buis, een zak chips of in de meer rampzalige gevallen een teiltje bij de hand, precies zoals wij vroeger in G. na een gemeen feest in een smoezelige ochtendjas in onze gemeenschappelijke kamer licht zwetend en zwaar stinkend voor de T.V. hingen, af en toe testend of we alweer een sigaret aankonden (nee). Tijdens een dag als vandaag moeten ook de Deense hersenen zachtjes wakker geknuffeld worden met het kijken naar de vloeiende, eindeloze herhaling van schans springen in een oord in de Alpen dat wél een witte Kerst heeft gehad. Het Deense woord voor schansspringen is leuker: skihop.

Ook het oude jaar wordt in Denemarken volgens vast patroon uitgeleide gedaan. ‘Nieuwjaar’, zoals dit feest heet, is een feest met vrienden. De belangrijkste activiteit is, wederom, eten. De reden is natuurlijk dat je daar zo lekker veel bij kunt drinken. Om half zes ’s avonds is het verzamelen. Men schuifelt, nog in handig schoeisel, meteen door naar de keuken om de meegebrachte gerechten vast op een strategische plaats te parkeren. Daarna gaan de dancing shoes aan, wordt het haar nog even recht geplakt en de lipjes gestift, want dit feest is een féést, en men ziet er glamourous uit. Vervolgens begeeft men zich, het eerste glas feestelijkheid al in de hand, naar de televisie. Want om precies zes uur houdt Hare Majesteit haar Nieuwjaarstoespraak. En die wordt door iedereen, rood, blauw, paars of groen, gevolgd. Er staan of zitten op dat moment ongeveer net zoveel mensen voor de buis als er gewoonlijk naar de stembus komen: meer dan tachtig procent van de bevolking. Hoera voor de constitutionele monarchie.

Dit jaar had Hare Majesteit twee bommetjes. Ondanks dat moesten we ons natuurlijk niet bang laten maken door terroristen, onze rijkdom delen met andere, minder fortuinlijke aardbewoners, en mochten onze kinderen best eens hun knietjes schaven bij het rolschaatsen. Maar – bommetje één – maar wat? Met haar glimlach nog in het gezicht geplooid deed Hare Majesteit de door alle Majesteiten gevreesde ontdekking dat haar velletjes niet op volgorde lagen. Zij bladerde. De tijd liep. Wij hielden onze adem in. Niemand durfde iets te zeggen. Na wat zeker twintig lange seconden live uitzending waren, keek ze op. Ik verwachtte een verontschuldigende glimlach. Iets van “Sorry, hoor, ik word ook een dagje ouder, haha.”. Maar niks. Ze keek ons panisch aan en bladerde verder. Eindelijk ging ze weer door. Wat er volgde leek nog wel iets te maken te hebben met het voorafgaande. Wij dronken uit en schonken bij, maar durfden pas weer echt opgelucht adem te halen toen ze aan de standaard paragraaf met bedankjes aan het einde toe was gekomen. Toen kwam het tweede bommetje. Want zij richtte een speciaal dankwoordje aan haar man, Prins Henrik. Hij had namelijk de wens te kennen gegeven met pensioen te gaan. Volgens de mores van dit land moet de koningin nu dus in haar eentje door. Op staatsbezoek, gebouwen inwijden, regeringen briefjes geven en mensen handjes schudden. Wanneer hun tijd komt, zal Margrethe de enige zijn met een harnas aan.

Wij aten heerlijke gamba’s als voorgerecht. Daarna volgden twee vleesgerechten en diverse warme en koude groenteschotels. Iedereen had zijn best gedaan. Als toetje was er zwarte bessenijs, chocolade ijstaart en divers gebak. Er waren ook oliebollen, want er was een Nederlander in de zaal. Tegen heug en meug at iedereen er één. Er was bier, wijn en port, en dan, uiteindelijk, meer champagne. Het knalde en alle denkbeeldige kleuren vielen in gracieuze bogen door de inktzwarte hemel toen wij buiten, weer in winterschoeisel en met donsjassen aan, probeerden kinderen en in voorkomende gevallen echtgenoten te traceren via de mobiel.

Het is altijd een beetje een zit, die Oudjaarsavond. Eigenlijk wil ik altijd naar bed om vijf over twaalf. Maar nu besloot ik mijn best te doen. Toen het gesprek samen met de eerste slachtoffers tegen enen een beetje doodviel, dacht ik, “kom”. Ik manoeuvreerde het gekeuvel handig op Henrik.

Henrik wil met pensioen omdat hij éénentachtig jaar is. Dat is best logisch, vinden de meesten. Maar de echte verdenking is, dat Henrik er gewoon genoeg van heeft. Hij heeft immers herhaaldelijk te kennen gegeven moeite te hebben met een bestaan als Nummer Twee. Hij had koning moeten zijn.

Gelukkig ben ik Nederlander. Daarom kom ik er af en toe mee weg wat in de war te zijn. Daarom durf ik ook nu weer mijn stokpaardje over de barricades te sporen. Want ik ben het met Henrik eens.

Jesper spuugt bijna vuur. Het idee. Henrik is het meest on-Deense dat hij zich kan voorstellen. Hij telt af op zijn vingers. Ten eerste spreekt Henrik de taal niet behoorlijk. Ik glimlach. Nog steeds weet ik niet of het een compliment is als mensen mij vertellen dat mijn Deens beter is dan dat van de Prins-Gemaal. Ten tweede slaat hij zijn kinderen. Foei, knikt iedereen. En ten derde…

Ik val hem in de rede met mijn niet veranderde argument dat het feit dat Henrik Prins-Gemaal, in het Engels Prince Consort en in diplomatieke kringen, werd mij onlangs duidelijk, Prince Comfort moet worden genoemd, teken is van ongelijke behandeling van mannen en vrouwen. Een Prince Comfort mag geen koning zijn, omdat wij klaarblijkelijk nog altijd vinden dat met een gelijke titel de man meer macht heeft dan de vrouw. Daarom kan Máxima rustig koningin zijn. Alex is toch de baas in huis. Maar als Max onschadelijk is als koningin, waarom kan Henrik dat dan niet zijn als koning? Voor zover taal logica heeft, hoort er bij een koningin immers een koning. Het is de man-chauvinistische lading die het woord gekregen heeft die het probleem is, niet het woord zelf. Als we de zieke connotaties van een gecorrumpeerde samenleving moeten volgen, worden zoveel woorden belast met een betekenis die ze niet hoeven te hebben. Een koningin vormt dus een paar met een koning, en daarmee uit. Vind je dat een probleem dan moet je eerder bij jezelf te rade gaan dan bij Henrik.

Jespers wijsvinger haakt nog steeds rond de middelvinger van zijn andere hand. Nu onderbreekt Keld. Hij werkt bij de televisie, en heeft in die hoedanigheid de Koninklijke familie herhaaldelijk meegemaakt. “Henrik is het meest verkeerd begrepen mens in dit land dat ik ken,” zegt hij met zijn diepe voice-over stem. “Hij is een warme, grappige en intelligente man. Hij heeft het prima gedaan.”

Wij gaan door met een minstens even intelligent gesprek over jongeren en drugs, MDMA en andere ongein, tot ik vraag of we Henrik weer terug mogen. Om kwart voor drie rijd ik naar huis. Ja, rijd. Want ik ben Nederlander. De rest van de oliebollen liggen achterin voor mijn kinderen morgen bij de buis, en ik heb zo weinig gedronken dat ik makkelijk nog achter het stuur kan.

Ik wens Henrik een fijn pensioen. Ik hoop dat hij geniet van een goed boek, een dagelijkse wandeling met de hondjes, en de glimlach van Margrethe. En dat-ie lekker naar het ski-hop kijkt, vandaag. Want ski-hop loutert het brein na zwaar werk.

Gelukkig Nieuwjaar.

Skihop