Plakkaten

Ze zijn er weer, de verkiezingsplakkaten. Ze hangen de hele weg van ons kleine dorp, dat volgens de laatste berichten door de banken, en, nog catastrofaler, kredietverenigingen tot “buitenkant Denemarken” gerekend wordt, tot het middelgrote provinciestadje, dat in dit land tot een van de grotere steden behoort, maar tegelijkertijd niet groter en zeker niet interessanter is dan bijvoorbeeld de gemeente Nijkerk. Ik heb altijd het gevoel gehad dat je politieke inhoud aan de kleuren en kwaliteit van de plakkaten kunt afleiden. Rood, natuurlijk rood. Zwart en wit, de linksere Socialistische Volkspartij. Donkergroen, behoudend, de conservatieven. Wat originelere, onvoorspelbare kleuren, de middenpartij, die hier tot niemands verwarring “Radicaal links” heet. De felle kleuren van Statoil en slechte foto’s, de Deense Volkspartij. Nog fellere kleuren, Vaudeville letters, Circus Krone.

Wat gaat er van ons worden? Wederom moeten wij dat overlaten aan al onze buren. Na vijftien jaar in dit land, en wat meer is (zelfs véél meer), even lang bijgedragen te hebben aan de schat, in Nederland beter bekend onder de naam belasting, hebben wij nog steeds geen stemrecht voor de verkiezingen der Volksvertegenwoordiging. Dat komt omdat wij niet tot het Deense volk horen. Dus wij hoeven ook niet vertegenwoordigd te worden. Daartegenover staat, dat wij na vierentwintig jaar in het buitenland, en zónder bij te dragen aan de staatskas in Nederland, daar nog wel onze stem mogen uitbrengen. Tja.

Al is het argument zo sterk dat het aan de basis ligt van de Amerikaanse onafhankelijkheid wil ik hier niet verdedigen dat de mate waarin je bijdraagt aan de maatschappij bepalend zou moeten zijn voor stemrecht. Dat zou tot ingewikkelde en onverkwikkelijke discussies leiden, met onverbiddelijke definities en fascistische tendensen tot gevolg. Maar wrang is het wel.

Vooral, omdat ik hier te lande een veel sterkere politieke overtuiging heb dan in mijn land van herkomst. Ook ik wind me op over de schoenen van Lars, verdiep mij in de economische keuzes van Helle, en voel me aangesproken in nationale conflicten over de arbeidsvoorwaarden van mijn beroepsgroep. Ik héb een houding over het verlenen van asiel aan Syriërs, en ik doe mijn best geen onkostenpost te worden in het zorgsysteem, zelfs al had ik misschien al lang weer gelopen als een kievit als ik eerder een MR scan had gekregen.

Ik moet het overlaten aan de buren. En dat is in mijn geval een beetje heftig. Naast ons woont één van de oprichtsters van de Deense Volkspartij. Zij is nu een oude vrouw, die, telkens als ik me af ben gaan vragen of ik eens voorbij moet lopen en checken of ze niet, nu al dagen lang met een gedoofde sigaret nog in haar dunne vingers en een kopje koffie met vel voor zich op het glazen salontafeltje, zit te verstijven op haar pluche bank bij het raam, weer schuifelend voorbij komt met haar steeds dikker wordende teckel. Haar gezondheidstoestand vertaalt zich steevast in het gewicht van haar hondje. Ze groet dan allervriendelijkst, en we maken altijd een praatje. Ik zou namelijk nooit op de Deense Volkspartij stemmen, en daarom praat ik altijd met haar. Ik wil andersdenkenden respecteren.

De Deense Volkspartij heeft veel aanhang in de dorpen in “buitenkant Denemarken”. Hier wappert de vlag vrijwel ieder weekend bij het Forsamlingshus, de jeugd vermaakt zich in het padvinderscorps (vergis je niet – ook in het voor-oorlogse Nederland waren dergelijke jeugdbewegingen doorspekt met nationalistische propaganda), en de volgende generatie werkt evenals hun ouders in ongeschoolde banen. Een gebrek aan ontwikkeling van het platteland zorgt ervoor dat deze bevolkingsgroep net zo gemarginaliseerd wordt als het gebied dat ze bewonen, en dat ze veel eerder geassocieerd kunnen worden met de Joe the Plummers  uit de Deense politieke story-telling: Luie Robert, Arme Carina, en, sinds kort de Panorama werknemer, die naar verluidt zijn baan opzei omdat hij met een uitkering meer te makken zou hebben.

In Denemarken wonen de armen op het platteland. De verre heide, groene dalen, ruisende bossen en blanke toppen der duinen die in Nederland vlug bevolkt zijn door hippe biologische biologen en het Nieuwe Geld, liggen er hier verlaten bij en zijn ten prooi aan extremistische politieke bewegingen.

Ik kan niet stemmen. Wat ik wel kan doen, is me inzetten voor de ontwikkeling van mijn omgeving. In een klein groepje zijn we druk aan het brainstormen over onderhandelingen met de gemeente voor het behoud van ons schooltje, over de aanleg van een nieuwe weg die ons landsdeel een betere verbinding moet garanderen naar werk, opleiding en culturele belevenissen, over het samenvoegen van de verschillende dorpsraden mét een gemeenschappelijke website, en zo nog veel meer dingen. Misschien kan ik zo lokaal bijdragen aan het grotere idee van het mooie leven in Denemarken.

Ik verheug me al op de gemeentelijke verkiezingen. Daar mag ik wel stemmen. Nu ga ik maar weer voor Circus Krone.

Plakkaten

4 gedachtes over “Plakkaten

  1. Maarten zegt:

    Ook toeschouwer bij de verkiezingen. Lekker vanaf de bank becommentariëren. Sprak laatst een VVD-er aan die lid is van de Amsterdamse gemeenteraad. Kreeg een heel vreemd gevoel. Vroeger kon ik mijn stem uitbrengen en invloed uitoefenen. Lobbyde in een kort gesprek over het orgaandonatie systeem. Ze zei: ik ben lid van de gemeenteraad, niet van de landelijke politiek. Wilde nog een verhaald afsteken. Ik hield snel op met lobbyen want ik dacht. Ja ik woon in Belgie en waar wind ik me nu eigenlijk over op. Hier (Belgie) is alles goed geregeld met orgaandonatie. Het gaat dus om wereldthema’s die grensoverschrijdend zijn.

    Liked by 1 persoon

    1. Hiervoor bieden dan de verkiezingen voor het Europese Parlement enig soelaas… Het is misschien te optimistisch ervan uit te gaan dat ook lokale politici een standpunt kunnen innemen over orgaandonatie?! Een wereldthema zou immers ook op kleinere schaal relevant moeten zijn! Juist!

      Like

  2. Wat een kommunikatieve armoe, al die posters. Allemaal -op één na- die alleen maar een gezicht en de naam en een logo van een partij laten zien. Vertrouwen op het eerste gezicht? Staan die partijen dan nergens voor? Maak daar een item van. Als je in NL de affiches van de SP ziet en de hele campagne eromheen (ontwerpers: Thonik), dan kan er in DK nog heel wat geleerd worden. Maar in ieder advertentie-krantje wordt iedere reklame makende middenstander afgebeeld met een brede grijns. Kreativiteit all over Danmark.

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s