Confirmatie conformatie

De enige Nederlandse Calvinist die ons Deense dorp rijk was sprak er schande van. Je liet je kinderen zich toch niet bekeren? Voor ons gaf het niet. Onze kinderen waren niet kerkelijk opgevoed. Wij waren, zoals dat heet, van God los. Maar niet orthodox atheïstisch. En aangezien onze beide dochters in het kerkkoor zongen, was ik zelfs regelmatig op de harde zachtgroene bankjes te vinden. Op die zondagmorgens, vóór ik weer dat kleine, witte kerkje uitstapte, de dominee een hand gaf en vergeefs hopend dat mijn man een cake had gebakken naar huis liep, heb ik het echt geprobeerd. Ik ontdekte het louterende van de kerkelijke rituelen. De opeenvolging van overpeinzen, luisteren en luidkeelse expressie, ook wel gebed, preek en zang genoemd, is een onnavolgbare combinatie, die ook in andere omstandigheden, landen en culturen al lang zijn waarde heeft bewezen. Sinds ik op yoga zit, merk ik dat de zo moeilijk aan te leren ademhaling, die de geest verruimt en het lichaam geneest, geheel automatisch gaat wanneer je zingt. De zo gemiste momenten voor jezelf, die je als werkende moeder en toegewijde echtgenote anders alleen nog maar op de w.c. hebt, zijn positiever en hebben meer inhoud in de kerk dan de scheurkalender met achtergrondgeklater in het kleinste kamertje kan geven. Een dominee heeft meestal dieper over de dingen nagedacht dan ik, en in de bijbel staan blijde wijsheden en zalige verhalen. Zelfs het gebed geeft je even de stilte om je af te vragen wat je eigenlijk voor je medemens kan betekenen, zomaar, zonder iets terug te verwachten. De zon schijnt geruststellend naar binnen door de ramen op het oosten, en de mensen om je heen horen ineens een beetje bij je als je samen hebt gezongen dat het hier lichtgroen naar gras ruikt, of dat nu de bossen langzaam verkleuren. Kortom – je hart gaat open, en al je duistere gedachten verdwijnen voor een uurtje. Is er dan toch een God?

Dus toen onze zoon ons polste over dat confirmatie-feest, waarop zijn klasgenoten zich zoetjesaan aan het voorbereiden waren met lijsten van genodigden, menu’s en menukaarten, witte jurken en strakke pakken, toen was dat een bespreekbaar onderwerp.

Als er één ding is waarom ik de Denen bewonder, dan is het de toewijding waarmee ze mijlpalen vieren. Nu kom ik misschien uit een weinig feestende familie, maar het is mijn stellige indruk dat de enige serieus feestelijke poespas in Nederland alleen van pas wordt geacht bij een trouwerij, tegenwoordig zo weinig optimistisch ‘huwelijk’ genoemd. (Je mag hopen dat het huwelijk iets langer duurt dan die ene dag van feestelijkheden.) Een vergelijkbaar feestje houden na vijfentwintig jaar is voor de Nederlander al vaak wat te frivool, en hoewel iedereen graag gevierd wordt, wordt de gasten bij een dergelijke gelegenheid al in de uitnodiging uit het hoofd gepraat er “iets aan te doen”. We blijven Calvinisten. In Denemarken is men Luthers. Luther heeft zoals bekend, net als Calvijn, Onze Lieve Heer bij de mensen in de huiskamers gebracht, evenwel zonder daarbij al te veel van de Roomse feestelijkheid af te schaffen. En daarom mag er, Godzijdank, gevierd worden. Of we nu geconfirmeerd worden, trouwen, dertig, veertig, vijftig, zestig, tel zelf maar verder worden, of het hele scala aan metaal en edelmetaal tot sierlijke figuren hebben gewipt in de echtelijke sponde, het wordt gevierd. Met bombarie, gezang, speeches, en te dure cadeaus.

Wat vooral mooi is aan deze feesten, is de, volgens mijn dominee wederom naar Luther terug te voeren, achtergrondgedachte dat iedereen gevierd mag worden, gewoon omdat hij er ís. Je hoeft er niets voor te doen, niets gewonnen of gehaald te hebben, en geen carrière te maken. Want, zegt mijn dominee, de Lutherse God is vergelijkbaar met de examinator die, als de zenuwachtige student binnenkomt voor zijn mondeling examen in zoiets onmogelijks als bijvoorbeeld internationaal vervoersrecht, zegt: “Goede morgen. Je hebt een tien. Laat me nu maar eens horen wat je weet.”

Het moet niet onderschat worden wat het doet met een mens om fatsoenlijk te worden gevierd. Kinderen groeien binnen een dag van onzekere puistenknijpertjes naar zelfbewuste jonge mensen, die een verhaal durven te houden tegen hun glimlachende gasten, waarvan ze op dat moment weten, dat die het nestje vormen van hun bestaan. Maar ook veterane volwassenen krijgen tranen in hun ogen als er eindelijk weer eens hardop en ten overstaan van al hun lievelingsmensen wordt uitgesproken dat ze een mooi punt hebben bereikt in hun leven, en dat hoe oud je ook wordt, het alternatief altijd minder leuk is. Namelijk niet oud worden.

Wij wilden dus graag onze zoon vieren. En onze dochters daarna. Het aanbod om alleen het feest te doen sloegen ze unaniem af. Het moest volgens het boekje, met kerk en al. Op een zaterdagmiddag in augustus werden ze alledrie gedoopt. Ik was nog even bang dat ze zichzelf een andere naam zouden geven bij het doopvont. Onze oudste dochter had besloten dat ‘Amparo’ wel exotisch klonk; de jongste vond ‘Sofie’ wat hipper dan de naam waarmee wij haar destijds hadden laten inschrijven bij de burgerlijke stand. Maar ze noemden zichzelf bij hun eigen naam. En zijn dus nu bekeerd.

Ik niet. Hoewel ik nog steeds graag in de kerk kom, is het mij helaas niet gelukt. Ik heb nog steeds geen verbeeldingskracht genoeg om in God te geloven. En dus zal ik straks, als het alternatief voor het vieren van het leven zich aandient, als enige in mijn familie het tijdige voor niets verruilen. Misschien ben ik dan eindelijk Deen geworden. In dat geval ga ik ad helvede til. Maar feestelijk wordt het zeker.

Confirmatie conformatie

Een gedachte over “Confirmatie conformatie

  1. Er is nogal gediscussieerd in de social media over deze post! Die gaat voornamelijk over het “erbij willen horen” en of kinderen kunnen beslissen bij welk geloof ze willen horen, en of wij als ouders wel goed genoeg zijn ze daarin te begeleiden en te informeren dat er meer mogelijkheden zijn dan het christelijke geloof, daarin begrepen atheïsme. Dit is wat ik daaraan toe heb gevoegd:

    “Ach, opvoeden… Toen mijn kinderen klein waren, en zelfs voor ik ze had, had ik daarover het buskruit uitgevonden. Nu weet ik dat het beste wat je kunt doen, is ze zo goed mogelijk begeleiden, en daarbij hoort het respecteren van hun keuzes. Dat een kind minder gekwalificeerd is om keuzes maken over geloof dan een volwassene, daar ben ik niet zo zeker van. Het gaat hier immers niet om een keuze die ingegeven is door kennis of levenservaring, maar om een meer intuitieve en emotionele keuze, en daarin zijn kinderen misschien wel beter dan volwassenen. Je laten dopen of confirmeren is naar mijn mening ook een keuze voor de saamhorigheid met anderen die een belangrijke rol speelt in iedere religie, en daarom vind ik het minder een probleem als die emotioneel meespeelt bij een mens, jong of oud. Wat andere geloven en religies betreft, denk ik dat het het belangrijkste is ze te stimuleren de deur naar de spirituele kanten van het leven open te houden. Anders zijn dan anderen, daarvoor hoef je je kind denk ik niet te behoeden – integendeel denk ik dat je ze helpt door ze te laten zien dat niemand hetzelfde is, en dat de manier waarop zij anders zijn iets is om trots op te zijn. Dat alles gezegd zijnde, mag het duidelijk zijn dat ik trots ben op de keuze die mijn kinderen gemaakt hebben, en dat ik vind dat dat getuigd van (zelf-) bewustheid.”

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s